Optreden: 17 oktober, Popronde - De Pakschuit, Den haag

In De Pakschuit is het de beurt aan Junior Eats Alone uit Leiden. De zanger begint uit te leggen hoe het publiek kan zien dat het goed gaat met de bandleden: “Het gaat goed met de gitarist als hij tegen het plafond springt en het gaat goed met mij als ik mijn rechteroog dicht knijp, dus houd ons in de gaten en laat ons goed voelen.” De band trekt veel publiek en weet met opener ‘Heal me’ al vanaf het begin te boeien met de wisselwerking van drum, blazers, toetsen en zang. Vooral de samenzang van de zanger, toetsenist en trompettist is erg sterk. De nummers zitten goed in elkaar en de muziek doet denken aan Dave Matthews Band en Josh Rouse. Een nieuw album is in de maak, dus hopelijk gaan we snel nog veel horen van Junior Eats Alone. (JM)

Recensie OOR - Augustus 2008

GITAARPOP JUNIOR EATS ALONE LOVE WILL SLOW ME DOWN (DE MATENPLAATSCHAPPIJ)

Misschien denk je bij Junior Eats Alone meteen aan het kleine broertje van Racoon. Dat geeft niet, want enkele nummers verder op Love Will Slow Me Down hoor al je dat de band uit Leiden meer in zijn mars heeft.

Het achtkoppige poporkest maakt zwoele liedjes met harde randjes, van alternatieve rock tot jazzy zomermuziek. Dat het desondanks een samenhangende plaat is geworden moet volledig worden toegeschreven aan de drie blazers; Henri de Mooij, Robert Bakker en Daniel Follman. Zij geven veel glans aan Junior Eats Alone. De groep is het meest een eenheid op de prachtige titelsong Love Will Slow Me Down.

Zanger Ron Verton toont zich zeer veelzijdig en springt van vrolijke soulvolle zang (You Again) naar droevige uithalen á la Thom Yorke (Even Though). Een niveau dat hij zonder moeite aankan én waarbij hij de schizofrenie weet vermijden.

Gelukkig zit de plaat ook vol verrassend stevige uitbarstingen, zoals tijdens Follow en Living Below, die voorkomen dat het een kabbelend beekje wordt. Love Will Slow Me Down is een integer album dat geen moment te zoet van smaak wordt. MARK BOOMSMA

Recensie MusicMaker - Augustus 2008

JUNIOR EATS ALONE Love will slow me down De Matenplaatschappij / www.junioreatsalone.com Mix: Henri de Mooij, Bas Ernst, Jelle Waltman Master: Zlaya Hadzich, Studio 150

‘Pretend I got no voice, so writing this is my way to speak, pretend I am a raindrop but there are no clouds around, so who drops me?’, zingt Ronnie Verton in het openingsnummer Heal Me. Prachtig. En ook de rest van het album staat vol met muzikale en tekstuele hoogstandjes. Denk aan Dave Matthews Band maar dan met inhoud, een randje en eerlijkheid.

Waar veel bands in een dergelijk genre verzanden in pretenties, of zich verschuilen achter instrumentale of productionele trucs, houdt Junior Eats Alone altijd het gevoel binnen handbereik. Onder elke track zit een emotionele ongrijpbaarheid die het hart van elke popmuziekliefhebber sneller zal doen kloppen.

De arrangementen zijn slim en uitgebalanceerd zoals Nederlandse bands als Coparck dat ook kunnen. De hoes is opgebouwd als restaurant: de tracklisting is de menukaart, de bandleden het restaurantpersoneel. Ook tandenstokers in het hoesje ontbreken niet.

Is er dan helemaal niets mis met deze band?

Het antwoord is nee. Junior Eats Alone legt de lat voor Nederlandse popbands op fenomenale wijze een stuk hoger.

(Laurens van der Meulen)

Recensie FRET

Recensie Speaker

Een debuutplaat die eigenlijk geen debuutplaat is: zo zou je Love Will Slow Me Down van Junior Eats Alone kunnen omschrijven. De band was immers al jaren actief (en behoorlijk succesvol) onder de naam Id. De nieuwe cd, waar de achtkoppige band maar liefst vijf jaar mee bezig is geweest, wordt gepresenteerd als een heuse menukaart. De veertien tracks zijn verdeeld in vier voorgerechten, zes hoofdgerechten, drie desserts en een huiswijn.

Leuk bedacht, maar klinkt de cd dan ook echt als een uitgebalanceerd geheel? Ik besluit de cd te beluisteren alsof mijn smaakpapillen in mijn oren zitten. Het begint meteen goed, want het dromerige stemgeluid van "chef-kok" Ronnie Verton ligt bijzonder prettig in het gehoor. Na een paar nummers doet hij me
zelfs stiekem aan Thom Yorke denken. Er zit veel variatie in de tracks, waarbij de blazers die in veel nummers terugkomen extra lof verdienen. Het relaxte tempo en de heerlijke blaassolo in Anadine blijven lang in mijn hoofd hangen, terwijl ook het ingetogen Down And Lonely en het opzwepende All Around indruk maken. Bij Living Below lijkt het zelfs nog even te gaan rocken, maar echt ruig wordt het na de lange intro niet. Dat geeft ook niet, want de kracht van deze plaat zit hem in de toegankelijke melodieën, de afwisselende ritmes en de onweerstaanbare stem van Verton.

In het cd-hoesje vind je ook een paar tandenstokers, maar deze moet je nog even bewaren … Love Will Slow Me Down smaakt namelijk naar meer! RICHARD